fa

TMS پارادایم های تحریک در

پارادایم تحریک تک پالس

در این روش یک پالس منفرد بر روی بخش خاصی از قشر مغز اعمال میشود برای تشخیص و ارزیابی واکنش قشر مغز به این نوع پالس استفاده می شود. سه مولفه اصلی که در هنگام ارائه تک پالس باید در نظر گرفته شوند عبارتند از: مکان قشر، شدت پالس و اندازه گیری پاسخ

پارادیم تحریک پالس زوجی

در این روش، دو پالس منفرد با فاصله زمانی کم از یکدیگر ارائه می شود. هر پالس می تواند به ناحیه ای مشترک از قشر مغز و یا به ناحیه ای دیگر وارد شود. با استفاده از این روش می توان ارتباطات کارکردی نواحی قشر مغز را بررسی کرد

در پاردایم های پالس زوجی، تاثیرات قشری پالس اول (اصطلاحا به آن پالس شرطی می گویند) از طریق تغییرات ایجاد شده در تاثیرات پالس دوم (اصطلاحا به آن پالس آزمون می گویند) ، سنجیده می شود

تاثیرات هر دو پالس، به مناطق قشری گیرنده تحریک و شدت هر کدام و همچنین به مدت زمان بین ارائه پالسها بستگی دارد

پارادایم تحریک مکرر

دسته ای از پالسها در مدت زمانی مشخص ارائه می شوند. در این روش، شدت تحریک، مدت زمان ارائه پالسها، الگوی ارائه (مداوم یا وقفه ای) و ناحیه قشری تحت تحریک، مشخص کننده اثرات تحریک است

تحریک مکرر با فرکانس پایین (یک هرتز): ارائه تحریک مکرر با فرکانس یک هرتز به مدت چندین دقیقه که باعث کاهش فعالیت قشری در محل تحریک می شود

تحریک مکرر با فرکانس بالا (اغلب بیشتر از ۵ هرتز): این نوع تحریک، به صورت ارائه یک سری محرک و ایجاد وقفه بین هر سری با سری دیگر انجام می شود. هدف از این کار، افزایش ایمنی و کاهش احتمال بروز عوارض جانبی مانند تشنج است. تحریک با فرکانس بالا باعث افزایش فعالیت قشری در محل تحریک می شود